Het is alweer 15 februari 2011 en de tijd is gevlogen. Waar blijft de tijd? Dat vraag ik me geregeld af. Soms zou ik in een luchtballon willen stappen en even in alle rust, hoog boven in de stilte, over het leven heen willen zweven. Ik blijk niet goed in staat om het 'zweven' echt in het hier en nu in weet te passen. Begrijp me goed, ik wil het leven optimaal Be-leven en dat doe ik ook. Maar goed, ik dwaal af …zit ik toch al in die luchtballon dan? Deze blog is eigenlijk mijn eigen kleine geschiedenisboekje. Dus moet ik ook zorgen voor enige regelmaat in het bijhouden van deze geschiedenis. Verhalen over, ervaringen met, hersenspinsels van….Schrijven is voor mij een manier van verwerken. Dat is niet altijd zwaar van aard, kan ook gewoon een mooie ervaring zijn of gewoon iets/iemand wat/wie me heel erg laat lachen. Als ik terugkijk op de eerste maand van het jaar dan merk ik dat ik misschien te weinig het verhaal in mijn hoofd hebben kunnen beleven: het gaat te snel, te hard, het is veel, het is druk en er gebeurt ontzettend veel. Het zzp-bestaan wil ik graag uitkristalliseren de komende maanden en daarin gaat energie zitten….Ik neem me voor om het verhaal, wat ik op zoveel momenten zo voor ogen zie maar niet altijd meteen in woorden weet weer te geven, weer meer op deze blog komt. Dus na hoofd en hart komt Ipad om het verhaal te vertellen!Wordt vervolgd…

Zoals het naar uitziet sluiten we 2010 af in een witte wereld, alhoewel….er zijn nog 10 dagen te gaan . In die dagen valt Kerst, vier ik mijn verjaardag, wordt mijn vader een jaartje ouder, zijn Sillie en ik 14 jaar getrouwd ….en kan de sneeuw zomaar weer weg zijn. Toch een kiekje, genomen in een wit Amsterdams Bos..om de kerstwens over te brengen

 With Love!

Inmiddels zijn we een paar dagen verder in de laatste maand van 2010. Een maand waar 2 turbulente weken aan vooraf gingen.  Op 16 november hadden Astrid en ik een afspraak in Hotel New York met een lid van College van Bestuur van het Albeda College.  Na onze opdracht aldaar, HRM veranderingstraject, leek het ons leuk om te kijken of er nog meer te halen was na onze eerste co-productie.  Tijdens het gesprek, onder genot van een hapje en drankje ( je moet je potentiele opdrachtgevers toch beetje kietelen ), ontstond er een heel ander idee over onze mogelijke bijdrage aan de ingezette veranderingen. De ins&outs bespaar ik de lezer, komt in kort neer op dat een eerder gegeven advies/suggestie van onze kant wel heel erg realistisch werd door ontwikkelingen op deze afdeling. De volgende dag zaten we aan tafel met de andere leden van College van Bestuur en dezelfde avond werden we gebeld: ' ja, we zijn enthousiast over jullie en kunnen jullie een voorstel doen?' Dat hebben we gedaan, er is veel gebeld,gemaild,geschreven, weer gebeld en uiteindelijk tijdens een lunch de overeenkomst gesloten. Per 1 december zijn wij beide operationeel directeur HRM bij het  

Astrid gaat het combineren met haar andere baan. Ik waag de stap en zeg zekerheid vaarwel in ruil voor de prikkeling die ik voel bij deze interim opdracht. STER advies gaat nu echt On Air! De verdeling is daarom ook 2 dagen voor Astrid en 3 dagen voor mij en met 1 dag in de week bouw ik mijn opdracht binnen Waterlandziekenhuis af. Het is dus nu even heel druk, de dagen in 010 zijn heftig en vol. Het is een eindje tuffen,maar merk nu al, na volle dagen en heel veel indrukken en beslissingen die nu al moeten worden genomen, dat die tijd in de auto lekker is. Muziekje aan,met vriendin bellen en lachend erachter komen dat ik bijna al Amsterdam in rijd en haar bedank voor het volkleppen van mijn reistijd of gewoon even in de rust van de rode lichtjes voor mij (vele vele rode lichtjes;-() de dag laten landen. Het thuisfront moet enige flexibiliteit opbrengen, itt tot mijn Purmerend bestemming moet ik nu vroeger de deur uit en kom ik later binnen. Voor de periode van 8 maanden is dat een investering die we ervoor over hebben….en dat is een fijn gegeven!

Veranderen geeft kriebels. Daar waar voor menigeen veranderen vooral ver is en voor anderen….hou ik het dichtbij mijzelf. Ik voel de ambitie, ik wil breder en ik wil vooral bij verschillende organisaties mijn kracht benutten. En ik voel ook de kriebels…..want al met al is het ook best spannend. Mede omdat de context van deze opdracht een is omgeven door zoveel onrust,onveiligheid en angst! Ik wil heel graag de ervaring opdoen en mijn wijze woorden ook in daad omzetten: als je iets echt wil, ga er dan voor,pak je kansen en ervaar. Alleen dan kun je weten of het je wel of niet past. Het is niet goed of fout, het is een keuze! Gemaakt met verstand en vanuit het hart!

 
Sil kwam vanavond spontaan aan met bandje vol opnames van een vakantie in juli 2003. Esmxc3xa9e net nog geen 2 jaar en Kev net 6 jaar. Wat een genot om zo weer te genieten van die stemmetjes, die kleine mensjes en de leuke tijd. Nu zijn we gezegend met 2 schatten van kinderen die nogal emotioneel reageren op alles wat herinnering is of waarbij ze ' xc3xadets voelen' . Dat iets kan worden opgewekt door een liedje: zo zitten we soms in de auto en zitten wij nietsvermoedend mee te zingen met een lekker liedje en kijk ik achterom en zie ik 2 kinderen met tranen over de wangen. Blijkt het een liedje waarbij ze heel erg aan Opa Theijs moeten denken! Vanavond moesten ze nog wel hard lachen om zichzelf. Maar halverwege hoorde ik Esmxc3xa9e met een klein stemmetje zeggen: 'ik mis mijn kleine tijd' en toen het bedtijd was had ik opeens 2 huilende kids. Esmxc3xa9e huilde omdat ze klein zijn miste en opeens vond ze het ook erg dat ze dat leuke jurkje van de film niet meer had. Na haar zo goed als een mamma kan getroost te hebben liep ik de gang op, keek even binnen bij kamer van Kev en daar stond mijn lieverd. Met tranen in zijn ogen zei hij dat hij het zo erg vond dat alles voorbij ging, dat hij zo gelukkig was toen en nu. Tja, dan pink je zelf ook wel even een traantje weg. Want dat is zo, alles gaat voorbij! Gelukkig zijn we gezegend en sluit daarom maar af met wat mijn lieve mamma zo vaak kon zeggen: tel je zegeningen, een voor een. Tel ze allen, vergeet er geen een!

 
Zoveel verhalen in mijn hoofd, maar niet de woorden erbij kunnen vinden om ze op te schrijven. Is niet helemaal waar, want woorden zijn er in overvloed. Toch geven woorden niet altijd weer hoe je iets ervaart en dan ben ik denk ik bij de essentie van wat ik bedoel: niet elk verhaal in mijn hoofd is in woorden om te zetten. Dat komt omdat het meemaken en het delen van ervaringen iets doet met je gevoel! En voelen vat je niet zo goed in woorden samen!

Maar goed, visualiseren helpt daarbij al een heel stuk en daarom vandaag wat kiekjes van een supermooiegezelligeSAILintocht op 19 augustus van dit jaar. 

We hebben genoten, samen met Astrid, Pascal, Saskia en onze fotograag(f) Peter. Volgens mij heeft hij er 600 gemaakt en menig schip staat mooi vastgelegd. Dit was zo'n dag waar je bij moet zijn geweest om te snappen dat het niet in woorden is weer te geven. Alles klopte gewoon: de zon scheen, de wind waaide, het gezelschap aan boord voelde zich fijn en gelukkig samen, alle mensen op de boten om ons heen hadden het naar hun zin, er was goede muziek, er waren lekkere hapjes, er stonden flesjes koud en we hadden ogen te kort om al het varend moois te kunnen bekijken. pfff…lukt het me zowaar toch om woorden te vinden….en het voelde als gelukkig zijn! Feest, samen! 

en de tijd staat even stil!

Een vrije morgen, daar hoort een krantje en kopje koffie bij. Mijn oog valt op een kleine rouwadvertentie en ik slik! Het is zomaar weer 1974, Someren-Eind, Bongerd 5. Op Bongerd 1 woonde ze, Alexandra van Geleuken. Wat ben ik veel met haar omgaan. Samen met haar knipte ik de haren van mijn zusje Inge, mijn moeder was woest. Haar broertje Bas was vaak ons slachtoffer. Volgens mij heb ik op hem uitgeprobeerd of piemeltjes er met drukknoopjes op werden gezet! Je moet dan weten dat ik tot die tijd dacht dat ouders zelf konden beslissen of ze een jongetje wilden. Na de geboorte deden ze dan met drukknoopjes een piemeltje tussen de benen. Sorry nog Bas….maar ik wist toen zeker dat het vast zat. Ook zijn haar hebben we trouwens geknipt. En opeens zijn daar weer al die herinneringen. Aan die tijd, aan school daar, aan mijn fijne jeugd. In 1981 verhuisden we en kwam aan onze meisjesvriendschap een einde. Ieder haar leven. Helaas dat van haar veel te kort! En dan is daar weer de rauwe realiteit, het kan zomaar over zijn. Doe ik kan de dingen die ik wil doen. Ja…en misschien soms te egoxc3xafstisch,maar toch, ik voel zo intens dat je niet altijd alles goed kan doen voor iedereen. Volg je hart..is soms moeilijk omdat er zoveel ratio tussendoor vliegt. Ik wil toch zo leven! Met alle dingen die op mijn pad komen , de keuzes en de consequenties daarvan erbij! Leef!

Tja, met zo'n titel schep je natuurlijk verwachtingen…en verwachtingen heb je als consument ook! Ik tenminste wel! Nu heb ik zo mijn eigen lolletje gevonden als jet gaat om mijn rol als consument met verve in te vullen. Waar dan ook, ik zoek altijd de ruimte om te onderhandelen! Oke, niet altijd, bij Appie en de bakker niet (alhoewel ik bij Appie toch gewoon 2 beestjes vroeg ook al had ik eigenlijk maar recht op 1..daarom zijn nu al op!)

Het leuke van deze rol is dat ik steeds weer ervaar dat er zoveel mogelijk is als je je mond maar opendoet. Zo is daar de wasmachine, deze ging na 6 jaar stuk. Ik ging in conclaaf met de witgoedhandelaar en een week later werd er een nieuw exemplaar thuisbezorgd.

De deksel van onze Brabantia pedaalemmer, je kent het wel met zo'n easy touch bin deksel…nou..van easy was geen sprake meer! Deksel kwam niet meer omhoog! Een belletje naar Brabantia: of ik even de deksel op wilde sturen! Goed, kost wat moeite, maar je krijgt er wel wat voor terug.  Een nieuw deksel!

De Grohe douchebevestiging was stuk, afgebroken. Helaas bleek een 25mm exemplaar uit de handel. Ja, snap ik wel. Zo hopen ze dat je dan mar volledig nieuw systeem koopt. Neuh, Essie niet. Ik stuur het exemplaar op en vraag of ze ergens in een magazijn toch nog een 25 mm exemplaar hebben. En jawel….6 weken na dato krijg ik per post een nieuw glijstuk!

Het lolletje vind ik eigenlijk het spel! Door de telefoon of gewoon irl….het blijft een kick als je toch zover komt dat mensen met je mee bewegen. Het kost wat moeite soms, want hoe verpak je ook alweer een deksel van een pedaalemmer? Ach, aan alles is een mouw te passen …last but not least….ik heb voor niets hoeven betalen..Service met hoofdletter S noemden ze dat allemaal!

Ik blijf het grappig vinden dat mensen altijd zo verbaasd zijn. Ik ben niet goed in spreekwoorden maar deze ken ik wel: 'nee heb je, ja kun je krijgen!' en dat is in 9 van de 10 gevallen ook echt zo! 'Oefening baart kunst' is er ook nog een die erg past, want bij de onlangs aangeschafte scooter heb ik er een slot bij gekregen..haha 

Professioneel, integer, open, respectvol, met ruim 15 jaar ervaring xc3xa9n met gevoel voor humor adviseer ik,ontwikkel ik, en kan ik zorgdragen voor implementatie van gewenste verander- en ontwikkel trajecten in het HR vakgebied. Maatschappelijke- en organisatorische ontwikkelingen vragen om investeren: niet omdat het niet goed zou gaan, wel omdat we altijd moeten blijven kijken waar we kunnen verbeteren.

De eerste opdracht is binnen. Het wordt een co-productie met De Lichtstrijder. Samen met Astrid (zij die schuilgaat achter de Lichtstrijder en tevens mijn zus is ) gaan we een mooi programma ontwikkelen en verzorgen voor een de HRM directie van een Kenniscentrum voor Educatie & Beroepsonderwijs!

Mijn streven is om jaarlijks 3 of 4 van dit soort opdrachten binnen te halen en dat te blijven combineren met mijn ervaringen in het Waterlandziekenhuis in de functie van Programmamanager Talentontwikkeling. Aan de lezers het verzoek: denk aan STER advies als je zelf behoefte hebt aan of in je omgeving hoort dat er behoefte is aan advies, begeleiding & training! Mijn ruime ervaring in zowel profit als non-profit organisaties geeft een veelzijdige blik op mogelijkheden voor de vraagsteller!
mailen kan naar: Ster-advies@live.nl

In het kader van de opvoeding togen wij met Kevin afgelopen 4 mei naar de Dam. Esmxc3xa9e was uit logeren en gezien de bijna 13 jaar die hij bereikt, vinden wij dat hij best wat mag beseffen van ons historisch erfgoed! Een herdenking past daarbij! Kevin dacht daar heel anders over.

” dit doe ik mijn kinderen later echt niet aan zeg, tjee, zo saaiiiii dit!”
Na de 1 minuut stilte die werd overschaduwd door de schreeuw van een of andere gek, was het opeens zo saai niet meer. De paniek, het idee dat er geschoten werd en de mensenmassa die ervoor zorgde dat je geen kant op kon….dat is inderdaad niet saai. Wel angstig en een nare ervaring. Blij dat we na het nemen van dit kiekje

weg van de hekken zijn gelopen om ergens meer op het plein te gaan staan. Anders hadden we wellicht tussen de hekken gelegen. De adrenaline ging in ieder geval als een razende door mijn lichaam.

Vanmorgen ook weer! Weliswaar om andere redenen! Ik moest namelijk voor een mammografie naar het OLVG. De huisarts kon gisteren niet uitsluiten dat de pijn die ik heb in mijn borst niets is. Gelukkig kon ik vanmorgen al terecht. Na de mammografie, wat echt geen pretje is kan ik u verzekeren, moest ik wachten. En daar ging de adrenaline weer omhoog, want ik moest terug voor een echo. Ja, er zat wel iets en dan kan een echo meer uitsluiten dan de mammografie! Hoezo iets?!?!?!? Gelukkig blijkt het om een cyste te gaan en zijn er verdere geen zichtbare aanwijzingen voor iets dat op tumoren lijkt. Maar goed, 1 op de 8 vrouwen krijgt het wel en als je daar ligt gaat er van alles op door je hoofd! Niet fijn dus! Nu dus wel blij, de pijn is nog niet weg maar daar komt vast ook een oplossing voor.